Ouders

(Oorspronkelijk was dit een post op www.boylover.net (23 augustus 2005))
Ik plaats deze topic omdat ik graag wil vertellen dat ik ‘het’ binnenkort aan mijn ouders ga vertellen, ik ga ze vertellen over mijn boylover gevoelens. Ik zit hier al flink wat jaren mee dat ik het ze wil vertellen maar de afgelopen weken ben ik er ook echt mee bezig, ik zit een beetje te bedenken van hoe en wanneer.
Ik ben nu bezig om mijn gevoelens op te schrijven en ik moet zeggen dat zoiets erg kan opluchten, ik merk ook echt dat ik er wat aan heb. Echt een tip voor iedereen.

Dat ik al mijn gevoelens opschrijf doe ik ook een beetje om uit te zoeken wat ik allemaal aan mijn ouders wil vertellen en hoe.
Voor mij is de beste manier om zoiets te doen via een brief aan mijn ouders, ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat als ik dit zo persoonlijk zou vertellen dat ik dan dicht klap en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Via een brief kan ik ook alles vertellen wat ik wil en wat nog belangrijker is, ik kan alles goed uitleggen. Als ik het persoonlijk zou vertellen zou ik erg veel moeite mee hebben om alles goed te vertellen, dus vandaar een brief voor mij.

Waarom ik het mijn ouders wil vertellen?
Tja, ik zit er echt al heel lang mee dat ik dit graag wil vertellen, mijn ouders zijn heel open altijd voor veel dingen. Ik weet zeker dat ze mij zullen begrijpen en accepteren, zijn gelukkig ruim denkende mensen. En ook omdat ze misschien al iets vermoeden, als dat zo is wil ik tegen gaan dat ze er misschien het verkeerde van gaan denken.

Dit is dus een beetje wat ik wil gaan doen, ben nu op zoek naar een goed moment om zoiets te vertellen. Mijn ouders zijn nu op dit moment voor twee weken op vakantie dus binnen deze weken zal het niet gebeuren maar daarna komt er vast wel een moment.

Ik hou jullie wel op de hoogte van dit allemaal, als dat op prijs gesteld word. Het komt ook eigenlijk door jullie allemaal dat ik er zelf ben uitgekomen, ik heb echt heel veel aan jullie gehad. Ik zit hier nu sinds jan 2004 en sinds die tijd gaat het stukke beter met mij, en zeker de laatste paar weken is deze website echt een steun voor mij.

Bedankt he allemaal!!!!!!

Groeten Shaft

Ouders vervolg

Ik heb het dus mijn ouders verteld, dat is nu alweer bijna twee weken geleden.
Het was echt veel moeilijker dan ik ooit had durven denken, achteraf gezien dacht ik er misschien wat te makkelijk over maarja zoiets kun je ook niet echt goed weten natuurlijk.
Ik heb het dus via een brief verteld, een brief waar ik alles in uitleg en vertel over mezelf.
De bedoeling was eigenlijk dat ik die brief persoonlijk zou geven aan mijn ouders, ik dacht dat het op deze manier wel te doen zou zijn.
Maarja dan zit je thuis in de huiskamer met je ouders naast je en dan breekt de angst uit, dan op dat moment lukt het dus niet meer. Ik had al tegen mezelf gezegd zodra ik maar even ga twijfelen dan stop ik er mee, dan moet ik er nog maar even mee wachten. Zo dacht ik er dus ook over na een paar uur daar gezeten te hebben (soms ben ik wel een scheitert hoor).
Met een klote gevoel van binnen ben ik toen maar weg gegaan bij mijn ouders, op weg naar mijn eigen huis. Maar onderweg zei ik wel tegen mezelf dat ik echt een grote lul ben dat ik het niet gewoon gedaan heb, heb ik er zo lang naar toe geleefd en lukte het mij gewoon niet. In de auto kreeg ik er dus ook weer spijt van dat het er niet van gekomen is, ben toen omgedraaid en weer terug gereden.
Met een hartslag van (minimaal) 180 kwam ik daar dus weer binnen en heb toen met een smoes die brief op de kamer van mijn ouders gelegd en ben toen weer weg gegaan.
Ook weer achteraf gezien was dit niet z’n goeie zet omdat ik nu erg lang moest gaan zitten wachten op een reactie van mijn ouders, maarja daar dacht ik op dat moment niet aan. Ik moest het nu wel, ik kon niet nog langer wachten om het ze te vertellen.
Ik ben toen naar mijn huis gegaan en gelukkig werd ik al weer wat rustiger en ben toen gaan wachten. Dat wachten heeft dus inderdaad erg lang geduurd, voor mijn gevoel duurde het een uur of acht voor ik iets hoorde van mijn ouders. In werkelijkheid was het drie uur later toen ik een e-mail kreeg van mijn moeder.

De eerste reactie was gelukkig erg goed, ze schreef dat hun mijn ouders zijn en dus altijd van me blijven houden en dat soort dingen. Tjees man toen kwam er bij mij de opluchting en die ontlading, dat is echt onbeschrijfelijk.
Ze schreef nog een aantal dingen, ook bijvoorbeeld dat ze altijd al zoiets had verwacht van mij. (zoiets voelen moeders aan denk ik)
Dat was dus echt geweldig om te lezen, ze wou me eerst bellen schreef ze maar dat zou misschien te moeilijk worden dus dan was per e-mail ook zeker wel goed.

Er zou een gesprek komen die zelfde week tussen mijn ouders en mij maar dat is even uitgesteld. Ik kreeg een aantal dagen nadat ik het had verteld weer een e-mail dat ze er toch wel erg van geschrokken zijn. Dat ze dus nog wel even de tijd nodig hebben om het te verwerken en om het een plekje te geven.
Dat is ook logisch weer natuurlijk, komt best wel hard aan als je zoon je verteld dat hij alleen maar jonge jongens leuk vind en meer niet.
Ik gun ze dus ook zeker wel de tijd hoor om er goed over na te denken, tot die tijd zal ik dus nog even moeten wachten. Tuurlijk vind ik dat ook wel moeilijk, zou er graag over willen praten met hun. Het grote verschil is natuurlijk dat ik het al heel lang weet van mezelf en voor hun is dit natuurlijk helemaal nieuw.
Ik ben wel al weer een aantal keer bij mijn ouders thuis geweest, gelukkig ging dat allemaal heel goed en werd er gewoon gedaan door hun tegen mij. Er werd verder niets over gesproken ook omdat de rest van de familie er dan ook elke keer bij was en er dus niet echt de gelegenheid was om er over te praten.

Meer kan ik dus niet vertellen hier, dat komt nog wel hoor. Ik ben in ieder geval blij dat mijn ouders het proberen te begrijpen en het niet afkeuren.
Verdere gesprekken moeten er nog komen natuurlijk maar ik heb er alle vertrouwen in.