In het begin

Hoi, ik ben 'Mr.T' en ik ben op het ogenblik zeventien jaar oud. Ik val op meisjes tussen de zes en de veertien jaar. Ik wist dit al toen ik zo'n dertien jaar was. Ik ging/ga nog steeds graag gewoon met kinderen om, d.w.z. dat ik vaak oppas, buiten speel, naar speeltuinen ga, enz. Ik heb het nu inmiddels aardig van mezelf weten te accepteren, en kan er nu wel mee omgaan, al zeg ik het zelf. Dat was in het begin wel anders.

In het begin wist ik namelijk niet zo goed wat ik er allemaal mee aan moest. Ik had, (net als bijna iedereen tegenwoordig) een aardig verknipt beeld van pedofielen, zoals Marc Dutroux, vieze mannen in regenjassen met snoepjes, enz. En ik heb, naast liefde voor meisjes natuurlijk ook wel seksuele gevoelens voor ze, wat ik ook als 'walgelijk' en 'vreemd' aanschouwde. Zo ben ik een beetje rond gaan neuzen op het net. Ik heb overal discussies gelezen, ben een paar keer op martijn.org gekomen, verhalen gelezen, enz. Ben ook boeken uit de bibliotheek gaan lezen, zoals 'Lolita', 'Het einde van Alice', 'Ik was twaalf en ik fietste naar school' enz. Het werd min of meer een obsessie.

Op een gegeven moment ben ik me ook gaan mengen in discussies die gevoerd werden op forums over pedofilie. Ik was toen een jaar of veertien, vijftien, dus ik werd nogal ingemaakt. Maar ik leerde me wel te verdedigen. Toen kwam er die ophef over pedofilie.be, over pedofielen die hun ware identiteit op het net zetten. Ik weet niet hoe lang die site bestaan heeft, maar het was niet lang.

Erover praten

En toen, vorig jaar, was ik zestien, en het was half juli, vlak voor de vakantie. Ik had een soortemet depressie waar je U tegen zegt, en zag het helemaal niet meer zitten met mijn geaardheid. Ik moest er gewoon met iemand over praten. Ik heb er ook een paar keer over gefantaseert, om het te vertellen tegen mijn beste vriend, die ik al een jaar of vijf goed ken. We hebben geen geheimen tegen elkaar, behalve dan dat geheim. Hij zou mee gaan, op vakantie. En ik zat mezelf helemaal op te naaien. Ik wilde het dolgraag aan hem vertellen, ik MOEST het gewoon met iemand delen. Ik kon het niet langer voor mezelf houden. Ik had al een paar keer met een seksuologe over de mail gepraat, maar dat werkte nauwelijks meer bevredigend. Ik moest het iemand persoonlijk vertellen. En toen heb ik het hem, op een avond, op de camping, terwijl we op de schommel een sigaretje zaten te roken verteld. Ik hakkelde nogal, want je voelt je zo vies op zo'n moment. Je weet dat je je niet zo hoeft te voelen, maar je weet welk beeld hij voor ogen heeft. En ik was zo bang dat hij van me zou walgen, niet verder durfde te kijken dan het woord 'pedofiel'. Maar hij ving het aardig goed op. Het was heerlijk om het er met iemand over te hebben, het met iemand te delen. Ik vroeg zijn mening. Hij zei: 'Als je nu echt eerlijk tegen jezelf bent, en je voelt dat je een gevaar voor kinderen zou kunnen vormen, dan zou ik als ik jou was hulp zoeken. Voel je jezelf meer als een kindervriend, dan is er toch geen probleem?' Ik kon wel janken van blijdschap.

En na de vakantie ben ik op www.pedofilie.nl beland. Ik heb me een paar keer in een disussie gemengd, mijn mening gezegd, vragen gesteld, en ik ben blij dat er zo'n site bestaat. Want pedofielen bestaan ook, en als de mensen er hun ogen voor open durven te doen, zullen ze zien dat het er meer zijn dan ze denken, en dat het geen mensen zijn die met het woord 'pedofiel' bestempeld kunnen worden, omdat dat woord te veel nare gevoelens oproept. Iemand die verliefd wordt op kinderen. Dat klinkt al een stuk aardiger.

Ik heb nu inmiddels, ongeveer twee maanden geleden, tegen mijn moeder verteld wat ik voel voor kinderen. Ik heb er lang over nagedacht, maar mijn moeder is een lief mens, en ik weet zeker dat ze het kan accepteren. Ik heb het haar dus voorzichtig verteld, en zij is het met mij eens dat ik volgens de wet wel een pedofiel ben, maar in haar ogen iemand die van kinderen houdt. En als mensen dat verschil gaan zien, komen we een stuk verder.

Nu weten dus twee mensen van mijn geaardheid. Verder praat ik over internet (msn) met een andere pedofiel van twintig. Dit soort gesprekken heb ik wel nodig. Het geeft me mijn gevoel van zelfwaarde weer terug. Kinderen vinden het leuk als ik met ze speel, omdat ik ze veel aandacht geef, en lief voor ze ben. Doe ik dus iets verkeerd?