Mijn moeder en ik hebben een sterke band met elkaar. Er zijn regelmatig momenten waarop ik wensde dat ik alleen woonde en dat ze niet zoveel vragen stelde wanneer ik gewoon geen zin heb om te praten, maar ondanks dat kent ze me goed, en ken ik haar ook goed, en zijn we toch op elkaar gesteld.
Dat is ook waarom ik, nu iets van vijf jaar geleden gok ik, vertelde dat ik op jongens viel. Ik wist toen zelf ook nog niet dat ik op jonge jongens viel, dat kwam later pas. Ze schrok er wel van, maar mijn moeder schrikt sowieso vrij snel, dus ik wist dat dat niet iets negatiefs was en dat zei ze er ook direct bij. Ze accepteerde het direct, hoewel ik zelf toen nog niet eens zover was, en liet later ook merken dat ze blij was dat ik het verteld had.
Dus een tijdje nadat ik ontdekt had dat ik een boylover ben, overwoog ik of ik dit haar ook moest vertellen. Maar af en toe is mijn moeder nog redelijk ouderwets in haar gedachtepatronen en heeft ze moeite om om te gaan met de normen en waarden van tegenwoordig, en bovendien had ik ook een beetje het gevoel dat het niet goed bij haar zou vallen, dus ik besloot het in ieder geval voorlopig niet te doen. Misschien moest ik haar eerst eens vragen hoe ze erover denkt, en geleidelijk zover proberen te krijgen dat ze bekend raakt met hoe het allemaal in zijn werk gaat, voor ik het haar vertelde. Hoe ik dat zou moeten doen was een tweede, maar dat was voorlopig toch nog niet aan de orde.
Ondertussen was ik al een tijdje lid van boylover.net. Daar kwam in de Nederlandse kamer ineens een golf van verhalen van mensen die het aan hun ouders hadden verteld, en wat goed was gegaan. Ikzelf begon toen ook te twijfelen of ik mijn moeder wel juist had ingeschat; misschien zag ik het allemaal te zwaar in en zou ze er wel goed mee om kunnen gaan. Mijn moeder is tenslotte ook een redelijk onvoorspelbaar figuur, dus zeker weten dat het fout zou gaan kon ik in ieder geval niet.
Een paar dagen later was er een grote meet van boylovers, en daar ging ik toen voor het eerst naartoe. Daar werd er over de recente comingouts gepraat, en na gesproken te hebben met enkele mensen die het verteld hadden besloot ik om het ook te gaan vertellen. Ik had er zo langzamerhand wel vertrouwen in gekregen dat het goed zou komen. Misschien had ze zelfs al iets door; mijn homoseksualiteit heeft ze tenslotte ook al een beetje aan zien komen, net als mijn vader, en bovendien voelt ze sowiesie altijd al veel van me aan.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging op een avond naar beneden, liet ma weten dat ik haar iets belangrijks te vertellen had, en ze deed de tv uit, zodat er niks was om door afgeleid te worden of om mijn aandacht op te richten, zodat ik nu toch aardig zenuwachtig werd. Ik vroeg haar hoe ze over pedofilie dacht, en ze antwoordde dat zolang 'die mensen' maar niks met kinderen deden, zij het wel best vond. Dan had niemand er last van, tenslotte. Me al iets zelfverzekerder voelende door die reactie, vertelde ik het.
Ze schrok, en niet zo'n beetje ook, dat kon ik zien.
"Had je het verwacht?" vroeg ik.
"Nee, helemaal niet," zei ze. Ik merk dat ze behoorlijk ondersteboven is van mijn bekenning, en in tegenstelling tot de vorige keer dat ik een comingout naar haar had zei ze nu niet direct dat ze het accepteerde. Voorzichtig vroeg ze wat en ik gaf antwoorden, maar ze weet zich niet te herstellen.
Uiteindelijk vroeg ik: "Ben je blij dat ik het verteld heb?"
Ze antwoordde ja, maar ik kon zien dat ze dat niet meende.
Dat bevestigde ze later ook. Het bleek dat ze het er heel erg moeilijk mee had; ze dacht er de hele dag over na en kon er 's nachts niet goed van slapen. Ze vroeg zich af wat ik er nu mee wilde gaan doen, en was bang dat ik mezelf op een zeker moment niet meer onder controle zou kunnen houden. Ik vertelde wel een hele hoop over "young friends" (yf's); hoe dat meestal in zijn werk gaat en hoe ik daarover dacht, maar hoewel ik het alleen nog over vriendschappen had, kon ik zien dat ze het idee niet prettig vond, en ze zei ook dat als ik zo'n yf had, dat zij daar niks van zou willen weten. Ik verzekerde haar er ook van dat ik niet snel de controle over mezelf verlies, en dat ik goed heb uitgedacht waar voor mij de grenzen liggen en dat ik die goed heb doorgedacht. En dat weet ze ook wel; met andere zaken heeft ze altijd het volste vertrouwen in mijn zelfbeheersing en beoordelingsvermogen. Toch vond ze dit nog steeds allemaal maar onprettig.
Nu is ze eindelijk aan het idee gewend. Ze heeft er eindeloos over nagedacht, en uiteindelijk besefte ze ook inderdaad dat ze op me kan vertrouwen als ik zeg dat ik iets niet zal doen, en dat het allemaal niet zo zwaar en erg is als het aanvankelijk voor haar aanvoelde. Recent werd er bijvoorbeeld in RTL Boulevaard wat aandacht besteed aan de pedo top-honderd van de vereniging Martijn en de hetze daaromheen, en toen ik haar vroeg wat ze daar nu van vond zei ze direct dat ze het allemaal maar onzin vond. Ze vertelde dat ze nu een duidelijk onderscheid maakt tussen pedofielen en pedoseksuelen, hoewel ik haar zelf dat onderscheid duidelijk had proberen te maken tijdens dat eerste gesprek maar wat toen nog niet echt aankwam. Ook merkte ze op dat door alle negatieve aandacht die de media uit jegens pedoseksuelen en wat zij allemaal uitspoken, dat de pedofielen, die absoluut geen kwaad in de zin hebben, in hetzelfde verdomhoekje worden gestopt.
Maar dat zijn wel dingen die ik haar al eerder had proberen duidelijk te maken. En hoewel ze die verstandelijk wel inzag toen ik het haar vertelde, zei haar gevoel iets heel anders, en zoals altijd het geval is met gevoelens kostte het een hoop pijn en moeite voordat die wat bijdraaiden.
Ik wil mensen met dit verhaal zeker niet ontmoedigen om het aan hun ouders te vertellen. Maar wat ik er wel duidelijk mee probeer te maken is dat je van tevoren wel goed na moet denken voor je zoiets doet, en dat je dan eerlijk naar jezelf moet zijn en je niet laten beïnvloeden door anderen. Voor die golf van comingouts op bl.net kwam had ik al het gevoel dat het fout zou gaan, maar door alle positieve verhalen raakte ik enthousiast en luisterde ik niet meer naar mijn gevoel, met alle gevolgen van dien.
Jijzelf kent je ouders het beste, en de de vraag of je het ze moet vertellen of niet, moet je dus zelf beantwoorden. Maar laat je daarin niet afleiden door je eigen enthousiasme, of dat van anderen. 