Hoe het begon

Voordat ik voor het eerst iemand erover vertelde, wist ik al ongeveer een half jaar van mijn gevoelens. Ondanks dat ik pas (?) 16 was, was ik me al bewust van het feit dat ik op (veel) (te) jonge jongens viel, en ik had hier inmiddels redelijk vrede mee, was er van overtuigd dat ik er niemand ooit kwaad mee zou doen en voelde me er redelijk gelukkig mee.
Maar iemand erover vertellen was er nog niet echt van gekomen. Overigens heb ik wel altijd de neiging gehad pedo-grapjes te maken, dit komt dan omdat ik het toch "op één of andere manier kwijt moet", maar er nog niet rechtstreeks over durf te vertellen.

Toch was ik het wel echt van plan, om het in ieder geval mijn moeder te vertellen. Ik voelde me daar toch wel een beetje toe verplicht. Ze wist ook al dat ik homo was.
Op een gegeven moment had ik een foto gemaakt van een jochie op wie ik soort-van verliefd was (lief hè, die mensen die "soort-van verliefd" zeggen), en dat was zo'n leuke foto dat ik dacht "ja, die ga ik gebruiken bij mijn outing". Mijn moeder wist namelijk al dat ik verliefd was op een jongen (en ze wist ook al hoe hij heette) maar ze had hem nog niet gezien, en ze wist dus nog niet dat hij pas 11 was. Het leek me wel een mooie spontane manier van outen: "kijk mama dit is hem nou".

Vriend van school

Echter was het niet mijn moeder aan wie ik die foto het eerste liet zien, maar aan een vriend van school, die ook al wist dat ik homo was. Het gebeurde in een msn gesprek, iets wat veel mensen een slechte manier van outen vinden . En ook nog eens op een slecht moment, we hadden het namelijk net over pedofilie. Op zo'n moment ben je er dan toch mee bezig en moet je het opeens kwijt. En ik had dus die foto.
Dus ik stuurde die foto naar hem op "dit is nou die jongen waar ik verliefd op ben", en hij reageerde ook gelijk met "dit is nou pedofilie", overigens wel na een minuut stilte.
Maar verder reageerde hij alsof het niks was, net als toen ik hem (overigens ook via msn…) vertelde dat ik homo was.
Toen ik later (zal wel de volgende dag geweest zijn) weer op school kwam hebben we het er verder niet over gehad ofzo, en gewoon normaal verder gegaan.
Later op msn nog wel meerdere malen over gehad, maar meer omdat ik behoefte had om erover te praten, dan hij Overigens zei hij op een gegeven moment in zo'n gesprek wel hoe 'cool' hij het vond dat ik het hem allemaal vertelde

Waarom ik het nou zo nodig via msn moest doen? Tja, ik was er op school gewoon niet zo mee bezig. Dat wil zeggen, niet zo, dat ik behoefte had het erover te hebben. Als ik dan thuis was, was ik niet meer bezig met school en dergelijke, en was ik alleen, dan ging ik nadenken, en dan komt er één online "Ey, Equi". En dan heb ik dus opeens 'inspiratie' om erover te praten.
Msn is eigenlijk een slechte manier van communiceren als het om zo iets belangrijks gaat, maar in dit geval bleek het gelukkig mee te vallen. Gelukkig ging het om iemand die het erg goed opving. Het enige jammere is dat ik zijn onmiddellijke reactie niet kon zien. Maar uiteindelijk is het ook meer de lange-termijn-reactie waar het om gaat

Mijn moeder

Niet heel veel later heb ik toch die foto aan mijn moeder laten zien. Ze wist dus al dat ik verliefd was op een jongen, en hoe hij heette, maar ze had hem nog nooit gezien.

"Kijk mam", "Ja leuk".

Nee, kwam niet over. Dus heb ik met paint zijn naam erboven gekalkt, en zei ik gelijk nog een keer "Kijk nou". Kennelijk kreeg ik het nog steeds niet voor elkaar om hardop te zeggen "Dit is hem nou"… :s

"O, is dat hem nou, ik had niet gezien dat zijn naam erbij stond".

Ja, ze leek het wel leuk te vinden, een verassing was het wel, maar verder. "Die Equi" zei ze, met een leuke 'die equi'-smile erbij. Ik was wel blij dat ze het zo licht opvatte. Maar achteraf bleek gewoon het kwartje niet zo te vallen - waarschijnlijk omdat ik zelf nog zo jong was vatte ze het niet op als iets met grote implicaties ofzo.

Pas toen ik haar later vertelde dat ik waarschijnlijk, later als ik 40 was, nog steeds op kleine jongetjes zou vallen, viel het kwartje pas, en daarbij keek ze toch wel even van "o, dat is toch wel redelijk ernstig".
Dus daar moest ze wel een paar weekjes over slapen. We hebben het er nog wel een paar keer over gehad. Met een beetje moeite kreeg ze er toch wel vrede mee.

Mijn vader

Mijn vader heeft het een beetje anders opgenomen, mede door de manier waarop hij het ontdekte.

Want ja, hij ontdekte het… ik had namelijk in die tijd (okee, okee, nu nog) een heleboel foto's op mijn harde schijf staan van mooie jongens. Van die foto's door mede-bl's die het veld in trekken met de camera of van die child-model-figuren…
Maar, omdat ik tijdelijk zonder computer zat of van computer moest wisselen ofzo, had ik mijn hele harde schijf gebackupt op zijn computer (handig, zo'n netwerkje), en toen heeft hij ze dus gevonden. En of het nou 'soft-pedo-spul' is of niet, het komt natuurlijk aardig 'schokkend' over, zeker als je het misschien wel *snel wegklikt*.

Dus de volgende dag kwam hij naar mij toe "wij moeten eens praten".
Dat gesprek had meer weg van een monoloog. Hij had er duidelijk over nagedacht wat hij precies wilde zeggen en had verder geen behoefte om er over te praten. Hij wees me erop dat 'dat illegaal is', ik antwoordde van niet. Maar hij wou het in ieder geval van zijn computer af hebben.
Dat kon ik dan ook wel weer begrijpen, dus dat heb ik gedaan, en we hebben het er verder niet over gehad.

Dat wil zeggen, later heb ik deze 'blunder' nog completer gemaakt. Ik weet niet precies meer waar het over ging, maar ik geloof dat ik iets wilde vertellen aan mijn moeder over het boylove-gebeuren waar hij bij stond, en toen zei ik zoiets tegen hem van "ik neem aan dat je inmiddels hebt begrepen dat ik op jonge jongetjes val…"
"o? nee?"
"o, eh, nou, bij deze"
Ik was er namelijk even niet op berekend dat bij hem het kwartje ook niet was gevallen… ach ja, voor mij is het ook allemaal zo vanzelfsprekend. Hij zag dat gebeuren met die foto's als een soort uitschieter van mij, ofzo?

Nou ja, nu weet hij het dus in ieder geval. Maar ik heb het er verder niet over met hem. Mijn vader is niet zo praterig in dat soort dingen, en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet zo veel behoefte heb het erover te hebben met hem… alleen ik heb nu geen idee wat ie precies over me denkt. Ik denk dat ie er gewoon zo min mogelijk over nadenkt.