Mijn outing heb ik eigenlijk niet echt gepland. Mijn vader kwam erachter toen ik nog thuis woonde. Ik zal toen 19 of 20 geweest zijn. Ik had op internet allerlei sites die met BL te maken hadden opgezocht, en die stonden keurig netjes 1 voor 1 nog in de geschiedenis van Internet Explorer.
Op een avond zat ik in mijn kamer achter de pc, en kwam hij binnen met "ik wil even iets met je bespreken".

Ik voelde de bui al hangen, en inderdaad... Hij zei dat hij op de pc sites had gevonden waarvan hij zeker wist dat hij ze niet zelf op had gezocht, en dat ik het gedaan moest hebben.
Ik kan niet zo goed liegen, en ik biechtte alles op. Zijn reactie is me ontzettend meegevallen. Hij zei dat het beter was om er hulp bij te zoeken om me er mee te helpen. Of hij bedoelde "Genezen" of "Mee om leren gaan" is me nooit helemaal duidelijk geworden.
Ik was er toen niet blij mee dat hij er achter kwam, want mijn vader leek me niet iemand die daar erg goed mee om zou kunnen gaan.

Dat bleek eigenlijk reuze mee te vallen. Hij zei dat ik maar eens naar iemand toe moest gaan om erover te praten, en aangezien ik er niet zoveel haast mee maakte, heeft hij bij de huisarts geïnformeerd wat ik het beste kon doen.

Zij gaf als advies om eens bij de Rutgers stichting te gaan praten. Na enig wikken en wegen heb ik dat uiteindelijk ook gedaan. Ik kwam terecht bij een man die zelf homofiele gevoelens had, en die naar mijn idee dacht dat ik die ook had. Hij probeerde mij zo.n beetje om te vormen tot homo, en op een gegeven moment dacht ik dat zelf ook. Zodoende heb ik dus tegen de mensen die het dichtst bij me stonden (Mijn vader, mijn broertje en nog een paar anderen) verteld dat ik homo was. Homo-zijn is tegenwoordig geen schande meer, en bijna niemand zal je daarom haten.

Na nog een paar bezoekjes aan de Rutgers stichting was ik het eigenlijk spuugzat. Ik besefte steeds meer dat het niet klopte wat hij mij wilde laten geloven, en uiteindelijk ben ik er mee gestopt. Je kan iemand niet ompraten tot een andere geaardheid... Als het zo simpel zou zijn waren al deze problemen er nooit geweest.

Ik vertelde tegen mijn vader dat ik er mee was gestopt, en hij was teleurgesteld. Het is altijd makkelijker te accepteren dat iemand homo is dan pedo.
Toch heeft hij mij geen moment laten vallen, en mij gewoon behandeld zoals hij mij altijd behandelde.

Toen ik eenmaal 2 goede vrienden had verteld dat ik toch eigenlijk op erg jonge mannen viel (8-14), waren ze in eerste instantie verbaasd. Ze hadden het absoluut niet verwacht. Ze stonden er al van te kijken toen ik vertelde dat ik homofiele gevoelens had, en dit was nog een stap verder de richting op die ze niet verwacht hadden.
Ook zij hebben mij nooit afgewezen, ook al hebben ze zelf 3 kinderen. Ik kom daar nog steeds over de vloer, en ik ga zelfs mee met allerlei uitstapjes. Ze maken er zelfs af en toe grapjes over. Het is iets wat je je nauwelijks voor kan stellen als niemand om je heen het weet, maar ook de grapjes wennen op den duur.

Het is uiteindelijk gebleken dat dit precies de goede mensen zijn geweest om het tegen te vertellen.. Zij hadden namelijk nog iemand in hun kennissenkring met dezelfde gevoelens als ik, en die was bereid mij te helpen om het te accepteren en om er mee om te gaan. Dat heeft mij werkelijk enorm geholpen. Gewoon het feit dat je er met iemand open over kan praten, en die ook nog gewoon begrijpt wat je bedoelt... De eerste keer was het een enorme stap om er zomaar met een vreemde over te praten, maar gaandeweg ging het steeds beter. Het helpt om te weten dat je niet de enige bent met die gevoelens.

Zo doende kwam ik dankzij die man bij een praatgroep terecht met meer mensen met deze gevoelens, en daardoor ga je het weer een stukje meer accepteren. Ik zit nu nog steeds bij die praatgroep, en daar ben ik blij om. Ik heb er zoveel steun aan gehad, en dat heb ik nog steeds. Het had net zo goed anders uit kunnen pakken, en dan had ik dit nu niet zitten schrijven en had ik nog steeds die gevoelens weg zitten drukken.

Mijn vader praat er nu nog steeds niet veel over. Hij weet dat ik BL ben, hij kan het ergens wel beseffen, maar hij hoopt nog steeds dat ik op een dag met een vrouw de kamer binnen kom lopen met de mededeling "Dit is mijn verloofde". Dat vind ik af en toe wel moeilijk, maar je merkt daardoor wel dat iedereen om je heen er op een andere manier mee omgaat.

Mijn broer weet het ook, en dat had ik wel gepland. Ik heb hem uitgenodigd om te komen eten, met de mededeling dat ik hem iets wilde vertellen waarvan ik vond dat hij het moest weten als mijn broer zijnde. Eerst dus gegeten, toen op de bank gaan zitten, en stamelend verteld dat ik eigenlijk geen homo was, maar op jongens viel. Eerst was het stil, en toen "Hoe oud bedoel je"? Ik gaf als antwoord tussen 8 en 14 jaar, en toen was het weer even stil.
Daarna kwamen er een paar vragen over hoe ik dan met internet om ging en of ik verliefd was op bepaalde hem bekende jongens. Al met al heeft het misschien 10 minuten geduurd, en toen vond hij dat we wel even TV konden kijken... Dan kon hij het even rustig overdenken.
Eigenlijk zijn we er nooit meer op terug gekomen, maar gewoon het feit dat mijn naaste familie het weet geeft al een rustiger gevoel.

Ik heb het ook nog aan een paar andere vrienden verteld, altijd van tevoren gepland. Meestal op een rustige plek... Op het strand in de herft of zo. Eigenlijk waren de reacties over het algemeen genomen hetzelfde; Ik blijf gewoon je vriend, zolang je maar niets illegaals doet met jongens. Die vrees is naar mijn ervaring het grootst voor de mensen die het dichtst bij je staan; de vrees dat je over de maatschappelijke grenzen zal gaan. Zolang je dat niet doet, hebben de meesten er geen problemen mee.

En dan het meest aparte verhaal... Ik vertelde het aan een goede vriendin van me, die op dat moment midden in een scheiding zat. Ik had geen sexuele gevoelens bij haar zoals de meeste mannen dat wel hebben, en dat maakte het voor mij makkelijker om haar bij te staan in haar problemen. Het probleem is alleen dat zij mij dus volledig in vertrouwen nam, en dat ik het gevoel kreeg dat ik dat ook moest doen.
Ik durfde het niet zomaar 1-2-3 te vertellen, dus ik heb haar op mijn pc laten zien welke plaatjes ik leuk vond van jongensacteurs (Geen naaktfoto's; ik wil die zooi uberhaupt niet hebben. Veel te gevaarlijk.) Ik vroeg haar of er iets begon te dagen, en ze zei dat ze wel een vermoeden had. Zo kwam zij er dus achter, en ik heb niks hakkelend hoeven vertellen. Het werkt niet bij alle mensen, maar bij haar werkte het goed.
Sterker nog, ze houdt er zelfs rekening mee.. Als we naar de Mac gaan, gaat ze met haar rug naar de knappe jongens toe zitten, en ik ga dan recht tegenover haar zitten. Zodoende hebben we het allebei naar ons zin... Zij ziet dat ik blij ben, en ik heb een mooi uitzicht. Dit zal wel niet de standaard manier zijn van mensen om er mee om te gaan, maar ik vind het wel een leuke manier.

Er zit 1 "Maar" aan dit hele verhaal... Je moet beseffen aan wie je het vertelt. Als je ook maar het geringste vermoeden hebt dat ze je meteen af zullen vallen, zijn ze het niet waard om het aan te vertellen. Je moet niet je hele leven op het spel zetten om het maar bekend te willen maken. Je moet de mensen tegen wie je het vertelt kunnen vertrouwen; vertrouwen dat ze het niet meteen aan de grote klok gaan hangen.

Je zal uiteindelijk merken dat je met de mensen die het weten een langdurige vriendschap op kan bouwen, waarin heel veel vertouwen van beide kanten verwacht wordt. Als je het niet vertelt blijven het vaak oppervlakkige vrienden. Ze merken vaak dat je iets verborgen houdt. Zeker vrouwen hebben dat heel erg heb ik gemerkt. Meestal weten ze al dat je pedofiele gevoelens hebt voor je het hebt verteld. En als je dan uiteindelijk met veel pijn en moeite vertelt dat je die gevoelens hebt, zeggen ze "Oh, maar dat wist ik allang!! Ik vertrouw er op dat je kinderen geen kwaad doet" of zoiets. Mensen merken vaak meer dan je denkt.

Maar goed... Laat ik er maar mee stoppen, anders wordt het een beetje "off topic".

Voor diegenen die zich nog niet "ge-out" hebben... Alle succes van de wereld toegewenst, en heb er een beetje vertrouwen in!!