Ik heb gisteren de zwaarste nacht van mijn leven gehad, en ik niet alleen! Na nog wat gerommel in huis gingen we naar bed, waar ik plotsklaps, gewoon, begon te praten. twee interrupties heb ik onderbroken, waarna ik als een waterval mijn verhaal kon doen... over alle dubbellevens, zelf voorafgaand aan de alkohol, voorafgaand aan het misbruik op het internaat... en waar het allemaal voor nodig was.
aansluitend zijn we maar weer naar beneden gegaan, en hebben de nacht doorgepraat, op een schamele anderhalf uur inbed na, waarna mijn vrouw zich ziekgemeld heeft, en ik naar mijn werk ben gegaan, (dinsdag een halve dag).
Wat de toekomst brengt, ik weet het niet,

Maandagavond ben ik begonnen met praten, en er kwam zoveel uit, dat mijn vrouw zich helemaal rot geschrokken is. De mishandeling als kind waar ze nooit de details van had geweten, ook nooit om had durven vragen; de inhoud die ik geef aan de gevoelens voor kinderen, de constatering dat het alleen om jongens gaat, in een bepaalde leeftijd, en met een bepaalde uitstraling; de afwezigheid van de vonken in mijn gevoelens voor haar, de onvoorwaardelijkheid van haar gevoelens voor mij; kortom, het diepste wat er ook maar bij te betrekken viel werd aangehaald. Uiteindelijk was het ruim 04.00u toen we weer naar bad zijn gegaan. Ik heb diep, leeg en dromenloos in een soort coma gelegen, zij heeft helemaal niet geslapen.
Dinsdagmorgen heeft zij zich ziek gemeld. Waar ik al maanden mee bezig ben, kan zij niet inhalen in een nacht tijd natuurlijk, ze blijft deze week thuis. Ik ben naar mijn werk gegaan, na de verzekering dat ik wel gewoon weer thuis kom.... Op mijn werk meteen een gesprek met de directeur gevraagd, en gehad, waarin ik aangegeven heb wat er speelt op het thuisfront. Geen details of richting, maar wel de diepgang, de ernst en de mogelijke scheiding die het gevolg zou kunnen zijn. Dit zal mij immers in het werk, al was het maar op het concentratievermogen of beschikbare tijd, voor de voeten kunnen gaan lopen. Ik wil daar geen ellende over hebben. Alle begrip en steun kunnen ontvangen, en ook voor de toekomst toegezegd gekregen. Heerlijk, wat eerlijkheid al niet mogelijk maakt.....
Thuisgekomen dinsdag rond de middag stond niet mijn koffer voor de deur, geen stukgeslagen serviesgoed, geen toestanden. Ze heeft haar vader ingelicht over het feit dat we in een dal zitten, en dat ie mij daar niet op kan aanspreken, en een tweetal kennissen heeft ze vrij gedetailleerd ingelicht, hoofdzakelijk omdat ze zelf ook een klankbord nodig heeft, en ik had haar ook expliciet gezegd dat vooral te doen als ze dat nodig heeft, dat ik alleen wil weten wie ze gebeld heeft. Een van die mensen is een zus van mij, en over haar discretie maak ik me geen zorgen. Ik wilde haar zelf ook eerdaags inseinen, maar vond dat ik eerst mijn vrouw moest informeren.
In de loop van de middag de diverse dingen gedaan die in een huishouden nou eenmaal nodig zijn, en weer een tig gesprekken. In een van die gesprekken kwam ter sprake dat ze zich niet verbaasd over de jongens waar ik voor val: Ik had er een aantal uit mijn verleden genoemd (scoutingtijd) die zij ook kende, en mijn huidige vriendje, en zonder enig probleem wist ze een tweetal knullen die bij mij ook die snaar laten trillen en die ik niet genoemd had. Vol in de roos, en van het groepje waar mijn zoon vaak mee speelt is er een die het niet heeft, die wist ze ook meteen als zodanig te benoemen: Kent ze me of niet....
Ze geeft me in overweging of ik echt pedofiel ben of niet: wetende wat er destijds met mij gebeurde, en op welke leeftijd, deduceert ze dat ik mogelijk emotioneel stil gestaan heb vanaf dat moment, en dus nu, misschien omdat mijn die leeftijd nu heeft, die ontwikkeling probeer in te halen, en dus eigenlijk een "beschadigde volwassene" ben die een inhaalslag aan het maken is, maar daarom niet per-see een pedofiel. (dat woord heeft ze overigens niet laten vallen bij haar kennissen..) Ik neem dat wel in overweging, kan niet uitsluiten dat zulks aan de hand is, ik weet alleen dat die knullen, met zo'n uitstraling, zo'n waterval aan levenslust, dat ik ze niet kan negeren, en dat ook nooit heb gekund....
Mocht ik idd pedofiel blijken, zal ze dat erg moeilijk vinden, in die inhaalslag wil ze me 100% steunen....
Avonds kwam het gesprek op het internet. Ik heb daarin aangegeven dat ik contacten heb op internet, en bewust voorzichtig beginnend heb ik me even beperkt tot contacten die ik via pedofilie.nl heb leren kennen. Ik heb hier even geen namen genoemd, wel aangegeven dat ik via chat met die mensen communiceer, dat er geen logs van op de PC staan, en dat die contacten afgeschermd staan van het MSN-account van onze dochter. Ze schrok wel, maar kan zich er wel wat bij voorstellen. Ik heb ook aangegeven dat juist die mensen mij over de streep getrokken hebben om het dubbelleven achter me te laten. De andere sites en mail/msn-contacten komen vast later wel ter sprake. 'sAvonds maar eens vroeg naar bed gegaan.....
Vanmorgen heeft ze haar angst geuit over de eventuele andere sites die ik zou kunnen zoeken/vinden: ze is bang dat door te diepe contacten in die wereld ik mezelf toch in die richting ga ontwikkelen, terwijl ze zelf nog uitgaat van in te halen ontwikkeling... Ik weet niet of dat een normale "ontkenningsfase" is, of echt een reële angst, ik kan ook -nog- niet uitsluiten of ze gelijk heeft in haar analyse.... Ook al zou ze daarin gelijk hebben, en ben ik "maar een gewone, doorsnee hetro" dan nog verwacht ik niet dat ik de fora of daar gemaakte vrienden loslaat... Ik heb er teveel liggen om afscheid van te kunnen nemen....
Vanmorgen weer "gewoon" naar mijn werk..

Ik kan niet voldoende benadrukken welk een opluchting deze stap me geeft, ongeacht de onzekerheid van de toekomst. Ik heb die nu zelf, of samen met haar zo je wilt, in de hand, en kan mijn keuzes ook maken aan de hand van wat ik weet en VOEL, zonder dat te moeten ontkennen, of tegen mijn wil een beslissing te nemen, die ik later ga frustreren....
dubbelleven is ZO vermoeiend.......