OUT

(Oorspronkelijk was dit een post op www.jongensforum.net)
Afgelopen weken/maanden waren hectisch.
Niet zozeer voor mijn omgeving als wel tussen mijn oren.
Wie tussen de regels door leest,
en mijn posts in de verschillende staarten naast elkaar legt,
krijgt misschien een beeld van wat zich afspeelde:

Veel aandacht voor anderen,
en dan ineens een topic over waar ik zelf mee zit.
Ik heb veel feedback gehad,
sommige diepgaand, zinvol en zelfs confronterend,
anderen wat meer luchtig,
dank daarvoor aan allen,
Ze hebben me de moed gegeven
om gisteren met mijn echtgenote
het gesprek aan te gaan waar ik al maanden tegenop zag.
Het gesprek waaraan ik met de moed der wanhoop
en de openheid die essentieel was
heb kunnen beginnen,
zonder zelfs maar een idee te hebben waar dit op uit zou draaien.
De situatie is thans zo:
Alles is gezegd, maar dat nog 1000 gesprekken zijn nodig.
Het dubbelleven is voorbij,
in ieder geval binnen mijn relatie.
De gevoelens zijn gemengd,
in ieder geval bij haar,
maar zeker ook bij mij.
Hoe we verder gaan weten we nog niet,
maar zeker is dat een aantal dingen zullen veranderen...
voor haar, voor mij, voor onze kinderen...
De last is van mijn schouders,
de knoop is uit de darmen,
de steen is uit de maag....
plaatsgemaakt voor een onzekere toekomst
maar wel een toekomst,
waarin ik eerlijk zal kunnen zijn,
eerlijk naar wie voor mij de belangrijksten zijn.
een toekomst waarin ook ik mijn verleden
met trots zal durven benoemen.
een toekomst die niet overschaduwd hoeft te worden
door mijn wonden uit het verre verleden,
een toekomst die ook de verplichting inhoud
de wonden te verzorgen
die dat verleden in het heden heeft veroorzaakt.

Mensen, bedankt voor jullie ondersteuning,
ik hou jullie op de hoogte.

georg

De trein staat nog op de rails

(Oorspronkelijk een post op www.jongensforum.net)
Het lijkt allemaal binnen de redelijke perken te blijven:
We onderkennen dat de trein op ontsporen stond,
dat een station te ver weg was,
en dat ik terecht aan de noodrem heb getrokken,

De schrik zal moeten zakken,
de slaap moet worden ingehaald,
onze eigen positie in de anders leven heroverwogen,
zijn ieders eigen posisite in ieders eigen leven,

Wij hebben allebei de intentie om er wat van te maken,
en om er sterker uit te komen dan we in 25 jaar geweest zijn.

De trein staat nog op de rails, en zal kalmpjes zijn weg vervolgen.

Jongens,
bedankt.

georg

Mijn leven als een prisma, en de toekomst

(Oorspronkelijk een post op www.jongensforum.net)
Gisteren heb ik een dag vrij genomen, met directie had ik afgelopen dinsdag een gesprek waarin ik aangaf hoe broos mijn relatie op dat moment was, en dat ik daar mogelijk de komende tijd meer tijd voor nodig zou hebben. Daar was alle begrip en medewerking voor, met een gepaste vorm van proffesionele des-interesse in de aard van de problemen. Ik heb daar gisteren gebruik van gemaakt, en van de 1000 volgende gesprekken er weer een aantal gehad...
Waar ik vroeger zo bang was om een gesprek aan te gaan over mezelf, zelfs met mijn vrouw, kan ik ze nu opzoeken, zelfs zelf beginnen....

Ik kwam op een beeldspraak over een prisma, mijn gevoelsleven. 40 jaar heeft die volledig dichtgesmeerd gezeten, niemand zou bij mij naar binnen kijken en de rommel zien. Dat dat betekende dat ik dus ook niet naar buiten kon kijken, dat kwam ik dus de afgelopen maanden achter. D. kon, als jongen van 11jr een ruitje bij me schoonkrijgen, heeft daar zelf niets voor gedaan, maar raakte bij mij wel die snaren waardoor ik naar buiten wilde kunnen kijken. Dat dat dus alleen kon door het vlakje van de 11jarige B., realiseerde ik me niet. Ik dacht dat DAT gewoon mijn raam op de werkelijkheid was, mijn werkelijkheid.
In de gesprekken van de afgelopen dagen ben ik er dan ook achter dat dat prisma nog meer vlakken heeft.... dat ik ze allemaal schoon kan maken, dat ik naar BUITEN moet kunnen kijken... en daar zag ik ook mijn vrouw door, zoals ik haar 25 jaar geleden zag...
50 jaar zijn, en verliefd worden op je eigen vrouw..... Alles kan als je eerlijk wordt...
Vanuit die eerlijkheid kan ik ook aangeven dat ik voor haar kies, maar bang ben mijn blik, mij huidige blik, op jongens als D. (er zijn er meer..) te moeten verliezen. Zelfs daar verplicht ze mij niet toe, die accepteert ze, mits zij maar voelt waar mijn voorkeur ligt, wie er in mijn grootste doos zit....
Een echtscheiding komt er niet, hoe dichtbij die ook op de deurmat lag.. er is voldoende van alles, intentie, liefde, respect, EERLIJKHEID, waardering etc om door te gaan in één trein. Die hoeft niet meteen een TGV te worden, mag best een stoptrein zijn voorlopig, we hebben nog zat om in te halen, en kunnen bij elke stopplaats weer eens kijken of we nog goed bezig zijn.
Dat is het resultaat van mijn outen, en ik noem het tusen mijn oren al geen outen naar mijn vrouw meer, maar een outen naar mezelf...

georg