Vanaf mijn 14e ongeveer merkte ik op dat ik gevoelens had voor (veel) jongere meisjes. In het begin wist ik dan ook niet wat ik daarmee moest. Rond mijn 16e kreeg ik dan ook echt behoefte om dit met iemand te delen. En de meest voor de hand liggende personen waren toen mijn ouders.

Op een moment dat ik mij hier echt slecht bij voelde en mijn ouders, vooral dan mijn moeder, ook reeds gemerkt hadden dat er toch iets mis was heb ik hen duidelijk gemaakt dat ik hen iets wilde vertellen. Iets waardoor ik mij slecht voelde en waarbij ik hun hulp nodig had. Ik heb het vooral op die manier gezegd omdat ouders toch niet willen dat hun kind zich slecht voelt en dan ook alles willen doen om te helpen.Ik heb hen dan letterlijk verteld dat ik "op kinderen verliefd kon worden". Op die manier hoef je het begrip pedofilie, en al de associaties die daar rond hangen, niet te gebruiken.

Hun reactie was neutraal tot positief, maar voor een ouder duurt het natuurlijk even om dit echt te begrijpen / verwerken. Ik heb hen misschien enkel iets te weinig tijd gegeven om dit te verwerken, en heb onmiddellijk (omdat ik zo blij was dat ik er eindelijk met iemand over kon praten) honderduit over verteld. Daar had ik hen misschien eerst iets meer tijd moeten geven om dit zelf te begrijpen, voordat ik ze met verhalen begon te overdonderen. Achteraf hebben ze er nog wel een paar keer vragen rond gesteld en uiteindelijk hebben ze me duidelijk gemaakt dat ze me er graag bij wilden helpen als ze iets konden doen.

Nu wordt er bijna nooit meer over gesproken, maar ik weet dat als er iets is, ik bij hen terecht kan, en dat op zich helpt ook al veel.