Denk er vooral overna waarom je het wilt vertellen, wat je er mee wilt bereiken.

En denk ook eens vanuit die ander. Wat betekend het voor hem/haar om een groot geheim te moeten bewaren?

Da vink een hele sterke!

Ik had ooit het plan gevat om het te vertellen op mijn vereniging, aan mijn begeleiding, met wie ik wel heel goed kon opschieten. Maja er lopen daar heel veel kinderen rond (waar ik ook goed mee kan opschieten zoals je begrijpt ) en ik had het erover met mijn moeder en die zei "waarom wil je dat nou eigenlijk doen??"

Tja en dat wist ik eigenlijk ook niet zo precies.
Had er niet zo aan gedacht, maar ik had hem behoorlijk in een lastig parketje gebracht op die manier. Moet ie nou kiezen voor z'n vertrouwen in mij of z'n 'verantwoordelijkheid'?

Gelukkig niet gedaan dus.

Dus, zeker een tip om te onthouen!

- Equi

- Equi

Een paar punten waar'k zelf altijd rekening mee probeer te houden:

Waarom wil je het vertellen?

Als je het aan je YF verteld bijvoorbeeld, hoop je dan door het te vertellen een betere/diepere relatie te krijgen? Hoop je met een vriend wat 'relaxter' om te kunnen gaan (leuke jongens aanwijzen, geintjes maken over je geaardheid, etc)? Hoe realistisch zijn deze doelen?

Waarom wil je het niet vertellen?

Als er geen redenen zijn om het niet te vertellen had je het al gedaan, dus die zijn er wel. Het 'flippen' van de andere kant is bijvoorbeeld een grote faktor vaak. Hoe groot schat je die kans? Hoe kan je die kans verminderen?

Subtiliteit

Niet naar iemand toelopen en zeggen "Weet je, ik ben pedofiel". Pedofiel is hetzelfde als "kinderverkrachter" tegenwoordig. Zeker in een eerste gesprek het woord geheel vermijden.

Voorzetjes geven

Zelf alleen voorzetjes geven en de andere kant de conclusies laten trekken. Als je een bijvoorbeeld een direct voorbeeld hebt (een jongen die jullie beide kennen bijvoorbeeld en die je wel leuk vind) kan je die gebruiken en voorzichtig uitleggen dat je wel meer voor hem voelt. De discussie "ja maar hij is zoveel jonger" "Ja, ik weet het, maar toch..." komt dan vanzelf wel. Die komt dan van de andere kant en minder snel met de associatie van seks

Geduld

Verwacht niet dat mensen het gelijk begrijpen en accepteren. Hoe lang heeft het geduurd voordat je aan jezelf toegaf dat je "pedo" was? Het kan best tot een paar weken duren voordat mensen realiseren hoe en wat. Geef ze vooral die tijd en beantwoord vragen mochten ze die hebben

Wauw, bedankt voor de "gebruiksaanwijzing" jilles

"Subtiliteit" - ik wil daar aan toevoegen dat je het ook niet te veel over seks moet gaan hebben. Je moet wel laten merken dat dat niet het belangrijkste/enige is. Misschien iets om op te letten.

Goeie tips!

- Equi

Ja, precies, dat bedoelde ik er eigenlijk ook wel beetje mee. Soms kom je er niet onderuit, maar begin er zeker niet zelf over in eerste instantie. Probeer ze eerst uit te leggen wat je gevoelens zijn

waarom ga je niet eerst de persoon uithoren wat hij van pedofielen vind en probeer hem uit te leggen dat het geen ziekte is maar dat je over gevoelens praat. jou moeder kon er ooks niks aan doen dat ze op je vader viel dat overkwam haar gewoon. en een pedo is niet eng omdat hij op kinderen valt want je moeder was ook niet eng omdat ze op je vader viel. als een pedo een kind grijpt en hem met geweld de stuiken in sleept het kind wat aan doen en daarna een schoenveter om de nek draait en snel weer naar huis gaat ja dan is hij eng maar als je moeder dat bij je vader had gedaan was ze volgens mij ook eng geweest. ik moet wel eerlijk zijn als iemand uit mijn kenissenkring mij zou vertellen dat hij/zij pedofiel zou zijn dat ik hem niet meer met mijn kinderen alleen zou laten maar een serieverkrachter zou ik ook niet alleen met mijn vrouw laten. ik ben zelf hartstikke hetro heb 4kinderen en die wil ik beschermen en dat zal ik blijven doen maar als een ven hen pedofiele gevoelens zou hebben zou ik willen dat hij het vertelde want ik zou hem begrijpen dat het om gevoelens gaat. dit wilde ik even aan jullie kwijt

Hi, ik wil even zeggen dat ik de reactie van "een begrijper" op zich wel erg sympathiek vindt...
Maar toch wil ik je vragen, wat begrijp je nu precies? Ik bedoel dat echt heel erg serieus hoor. Ik vind je reactie over je kinderen beschermen heel erg logisch, maar waar bescherm je ze precies tegen?

Voor mij gaat het er om dat er tussen een volwassen en een kind van alles mogelijk is mits beiden partijen het willen. Dat is in mijn ogen de aller- aller- belangrijkste factor.

Stel nou dat één van jouw kinderen iemand ontmoet die hij/ zij helemaal fantastisch en super vindt en waar hij/zij veel meer mee wil delen dan alleen maar een "spelletje kaarten", wat dan? Hoe zou je daar mee omgaan als vader?

Ik hoop dat je hierop wilt reageren

Groetjes,

Jeremy

ik zou daar beslist niet blij om zijn omdat ik niet in zou kunnen schatten in hoeverre mijn kind het vrijwillig zou doen. mijn kinderen vertrouwen iedereen en daar hebben ze ook alle rede toe. en ik zeg dan ook beslist niet dat ik het goedkeur maar ik snap wel dat het om gevoelens gaat. ik zou er niet aan moeten denken dat mijn zoon van 16 nu een relatie aan zou gaan met een man van ver in de 30 bijvoorbeeld maar als hij met een man/jonge van zijn eigen leeftijd aan zou komen en dan praat ik van 16 tot 20 dan zou ik er mee kunnen leven en zou ik het accepteren. maar ik ben er beslist geen voorstander van dat het moet worden toegestaan dat een kind van 12 zelf mag beslissen omdat ik gewoon weet dat mijn kinderen iedereen vertrouwen en misschien ook nog wel hartstikke nieuwsgierig zijn maar mijn zoon van 13 zou op dat gebied niet zelf kunnen beslissen en zou dus uit gaan van jou vertrouwen en ik denk dat dat een groot verschil is. dus als jij nu aan mij vraagt waar bescherm je ze nu voor. ik bescherm ze voor het vertrouwen wat ze in de mens hebben dat ze dat ook zullen houden tot dat ze echt zelf kunnen beslissen ook al zijn ze ouder dan 12. ik hoop dat ik een beetje duidelijk ben en dat het een beetje te begrijpen ben.