Wat denk jij? Is outen een goed idee?
'Moet' je aan zoveel mogelijk mensen vertellen over je geaardheid of kun je het beter zoveel mogelijk voor je houden?
Wat heeft jou zo 'gek' gekregen om een uit te komen voor gevoelens? Of wat houdt/hield je tegen?
Nee, natuurlijk 'moet' dat niet. Er kunnen meer nadelen dan voordelen aan zitten. Dat kun je soms moeilijk van tevoren inschatten. En omdat het onomkeerbaar is en je het je hele leven lang met je meesleept, moet je er erg voorzichtig mee omgaan wat mij betreft.
Ikzelf heb me (nog?) niet geout, dus ik heb ook geen verhalen om op deze site te delen.
Maar ik vind dit wel een goede site voor ongeouten (?) zoals ik.
Bedankt en gefeliciteerd, equi! 
Ik zou het geheel liever omdraaien!
Ja, natuurlijk 'moet' dat wel voor je eigen gemoedsrust.
Er kunnen/zitten meer voordelen dan nadelen aan.
Dat kun je best wel van tevoren inschatten.
En omdat het onomkeerbaar is en je geheim anders je hele leven lang met je meedraagt is outing beter want dan valt er een last van je schouders en kan je eindelijk gaan leven.
Natuurlijk moet je voorzichtig zijn en er met takt mee omgaan.
Ik zou zeker niet aan iedereen outen. Maar wel aan de personen met wie je echt ALLES kunt bespreken.
Ouders kunnen zo geconditioneerd zijn dat ze heel erg zullen schrikken als je het vertelt. Het is beter dat ze er indirect achterkomen, b.v. als je een vriendje hebt waar je goed mee overweg kunt.
Eerst kun je mensen met wie je niet zo´n vertrouwensband hebt, aftasten door in het algemeen te vragen wat ze van pedofilie vinden e.d.
Quote:Het is beter dat ze er indirect achterkomen
Ja, ik heb hier ook al eens over nagedacht... mijn broer en zus bijvoorbeeld weten dat ik homo ben, en soms probeer ik dan opmerkingen te maken waaruit moet blijken dat ik vooral op (zeer) jonge jongens val.
Gewoon tijdens een film zeggen "wat een mooie jongen" van een jongen van 13/14. Of als mijn zus een jongen van in de 20 ziet en zegt "wat vind je van hem", antwoorden "na, veels te out voor mij".
Daarnaast weten ze dat ik het leuk vind om met kinderen om te gaan. Misschien dat ze er op deze manier op een 'natuurlijke manier' achterkomen.
Leuk om eens een topic over te starten, maar eerst maar eens kijken of er een beetje bezoekers komen hiero
- Equi
Nee.. Ik denk niet dat het MOET... In veel gevallen zal het je niet DE steun geven die je nodig hebt.
Wil je eerlijk leven, JA, dan MOET het... Maar bedenk goed dat het in veel gevallen niet de meest wijze beslissing zal zijn..
Grtz
FB
Wees in ieder geval heel doordacht. Persoonlijk zou ik zoiets nooit aan me ouders vertellen. Komt veel te dicht bij op een ander nivo.
Ben er wel voor dat je het in ieder geval aan iemand kwijt kan.
In ieder geval iemand die je er niet om zal veroordelen. Is dat je partner dan heb je mazzel maar in ieder geval iemand die begrip voor je kan tonen. Kan je partner dat niet, dan zou ik het zeker niet vertellen want dan weet je dat je partner er niet mee zal kunnen omgaan en zet je je relatie op het spel. En dat moet je jezelf dus afvragen is dat het me waard.
Zie het maar als een snelkookpan. Als je de druk er te lang op laat word je helemaal gaar gekookt. Door er met iemand in vertrouwen over te praten haal je de druk eraf.
Outen, NEVER !! Alle berichtgeving de laatste jaren verknoopt pedofilie alleen maar met 'misbruik' en criminaliteit. dat lezen/horen je omgeving ook. En dan kom jij vertellen dat je 'pedofiel' bent. Een kinderverkrachter- ze zullen het niet zeggen, maar wel denken. FUCK SOCIETY !!!
Er moet inderdaad niets. Als het niet relevant is om een of andere reden en je hebt geen behoefte om met die persoon er over te praten: why bother.
Een opmerking die nog wel eens voorbij komt is: "Pedofilie is nog niet geaccepteerd! Je kunt niet bij een sollicitatie-gesprek zeggen 'ik ben pedofiel'". Waarom zou je dat ook willen? Andere mensen zeggen ook niet "Oh, ik ben homo" of "Oh, en ik ben hetero". Dat is voor werk toch echt niet relevant.
De meeste vrienden weten het wel omdat het at one time or another relevant was om te vertellen. Mijn ouders en familie aan de andere kant weten het bijvoorbeeld niet. Nooit behoefte aan gehad en nooit relevant geweest. Als ik met een vriendje thuis zou komen en zeggen "Ik hou van hem, ik ga m'n leven met hem delen en samenwonen", ja, dan zie ik er misschien reden voor. Maar aangezien ik die kans niet zo heel groot schat zal dat er wel nooit van komen
Niets MOET, maar het is wel verstandig eerst een "winst-verlies-inschatting" te maken: Wat levert het me op (gemoedsrust, een klankbord, niet meer alleen staan,...) en wat kost het me (wantrouwen, vriendschap, ... )
Realiseer je dat er IRL geen "UNDO-KNOP" bestaat. Wat gezegd is is gezegd, je moet maar afwachten wat er met die info gebeurt, hoe vertrouwelijk die ander ermee omgaat, heeft die op zijn beurt ook een klankbord nodig om een reactie kwijt te raken? Wie kiest hij/zij daarvoor?
Heel prettig is (ik praat voor mezelf naturlijk) dat op de diverse fora al wat proefballonntjes op te laten zijn, waarop je dan vanzelf feedback krijgt.. Om vast een beetje te oefenen, en te wennen aan hoe mensen (kunnen) reageren.
Ik wens ieder die daar behoefte aan heeft alle succes met zijn/haar outing, en mocht ik ooit zover komen, ik doe wel verslag.
georg
Neuh, dat 'moet' niet. Al is het soms ondraaglijk om het niet te vertellen. Ik heb het aan een iemand verteld, omdat ik het niet langer kon verzwijgen zonder er aan onderdoor te gaan.
Mijn beste vriend weet het niet. Ik voel me soms wel wat schuldig, maar toch, ik zie meer nadelen dan voordelen om het hem te vertellen. Dankzij Internet heb ik nu genoeg mensen waarmee ik erover kan praten.